denizkiyisindaki

Derin bir nefes verip bitirdim. Onaylamadığım tonlarca yanına rağmen sürükleyici ve güzeldi. Görüntü yönetmeni her kimse güzel iş çıkarmış. Önceki bölümlerden birinin yorumlarında Heloise ve Abelard'tan bahsetmiştim. Füsun'un Heloise olmasını beklerken Kemal oldu. Bizim hiç bilmediğimiz yerlerde böyle hikayelerin olduğunu bilmek hem meraklandırıyor hem üzüyor. Dünya, mutlak "son/ölüm" böyle derin hayatlar ve hikayeler yaşayan insanlar için sanırım en zoru.

Son sahnedeki replikler güzelmiş. Ah Füsun ah.